Grave of the Fireflies (1988)

posted on 30 Apr 2009 03:12 by sermilik in II-Cartoon

 

 

คำเตือน มีฉากสยองและเนื้อเรื่องสะเทือนใจ ไม่เหมาะกับคนจิตใจอ่อนไหว

 

Grave of the Fireflies หรือ สุสานหิ่งห้อย เป็นการ์ตูนจาก Studio Ghibli (Spirited Away, My Neighbor Totoro)โดยดัดแปลงมาจากนิยายชื่อเดียวกัน ซึ่งก็มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริงในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ของญี่ปุ่น เป็นเรื่องราวของพี่น้องเด็กกำพร้า 2 คน ที่ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ในโลกที่โหดร้าย หลังจากสงครามได้ทำลายทุกอย่างไปหมด...


เริ่มเรื่องฉากแรกก็หลอนแล้ว วิญญาณของเซตะลอยมาดูศพของตัวเองนอนตายอยู่ที่สถานีรถไฟ  ขณะนั้นคนทำความสะอาดก็มาดูศพเขาว่าอะไรเหลืออยู่บ้าง และก็พบกล่องลูกกวาดของเซ็ตซึโกะน้องสาวของเขา แล้วก็โยนทิ้งไป...หลังจากนั้นเขาก็นึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น...

 

 
อ่าว...เราตายแร้วรึเนี่ย...
 
 
 
นอนตายอนาจ...
 

เริ่มแรก ที่มีเครื่องบินอเมริกามาทิ้งระเบิดใส่ญี่ปุ่น ซึ่งแม่ของเซตะได้สั่งให้เอาอาหารและสมบัติมาฝังใส่ไว้ในหลุมหลังบ้าน ก่อนที่จะหนีไปยังหลุมหลบภัยกัน...

 

 
น้องอย่ายืนเฉยสิ มาช่วยกันหน่อย...
 
 
 
 
อ๊ากๆๆ..หนีไม่ทันแร้ว...
 


หลังจากการทิ้งระเบิดหยุดลง เซตะก็แบกเซ็ตซึโกะออกมาดูซากเมืองที่โดนทิ้งระเบิดพังหมดแล้ว...และได้ไปตามหาแม่ของเขาที่อยู่อีกหลุมหลบภัยอีกแห่งหนึ่ง และก็พบว่าแม่ของเขาโดนไฟไหม้ทั้งตัว อาการสาหัสมาก...เขาจึงโกหกน้องของเขา ว่าจะไปเยี่ยมแม่กันทีหลัง...

 

 
เนียนทั้งเมือง ไม่เหลือซาก...

 

 

 
หนูจะไปหาแม่อะ แงๆๆ...
 

 

หลังจากนั้นไม่นาน แม่ของเขาก็ตาย เพราะขาดแคลนหมอ และทุกคนก็โดนผลกระทบจากการทิ้งระเบิดเดือดร้อนเหมือนกันหมด..เซตะก็ยังไม่บอกความจริงแก่น้องของเขา แต่เขาก็ให้แหวนซึ่งเป็นสมบัติติดตัวแม่ชิ้นสุดท้ายแก่น้องของเขาไว้...และทั้งสองพี่น้องก็ได้ย้ายไปอยู่กับป้าของเขา...

 

 
สภาพศพแม่ ตายอนาจ หนอนขึ้นด้วย...
 
 
 
กองศพรวมกัน แร้วเผาทีเดียวเรย...
 
 
 
 แหวนของแม่ฉวยจังเรย...
 
 

วันต่อมาเซตะได้กลับไปยังซากบ้านของเขา และได้ขุดเอาของที่ฝังไว้กลับมา และหนึ่งในนั้นก็มีกล่องใส่ลูกกวาดที่เขาได้เอามาให้น้องของเขานั้นเอง...

 

 
บ้านพังหมดเรย ดีที่มาฝังสมบัติไว้ก่อน...

 

ช่วงแรกที่อยู่กับป้าของเขาทั้งสองก็มีความสุขดีอยู่ ไม่ต้องทำอะไรเลยเพราะทั้งโรงเรียนและโรงงานที่เซตะทำงานอยู่โดนระเบิดพังไปหมดแล้ว เขาจึงไม่มีที่ไป...และก็ไปเที่ยววิ่งเล่นกับน้องของเขาไปวันๆ หนึ่ง...
และก็สลับกับนึกย้อนความหลังไปตอนที่ได้ไปเที่ยวกับแม่ของเขา...

 

 
อาบน้ำกันนะ...
 
 
 น้องตัวหนักจัง...
 
 
 น้ำเย็นเจี๊ยบเรยค่าพี่...
 
 
 ว้าย หนูกลัว...ตามไม่ทันหรอก...
 

แต่หลังจากนั้นป้าของเขาก็เริ่มโหด เพราะอาหารเริ่มน้อยลง แถมป้าก็มีครอบครัวต้องดูแลอยู่แล้ว ยังต้องมาเลี้ยงดูเด็กกำพร้าสองคนเป็นภาระอีก ป้าก็เริ่มหงุดหงิด ให้สองพี่น้องกินน้อยลงมั้ง ไล่ให้ไปทำงานมั้ง และที่โหดสุดคือไล่ให้ไปตามหาพ่อ(พ่อของเขาเป็นทหารเรือไปออกรบ ยังไม่กลับมา) หรือญาติคนอื่นๆ...แต่เซตะก็เข้าใจว่าป้าของเราก็เดือดร้อนเหมือนกัน...


วันต่อมาป้าของเขาจึงให้เอากิโมโนของแม่ของเขาไปแลกกับข้าวมา แต่เซ็ตซึโกะไม่ยอม เพราะคึดถึงแม่ เซตะจึงต้องห้ามไว้ เพื่อจะได้มีข้าวกิน จึงต้องจำใจเอากิโมโนไปแลกมา..แต่ด้วยความแรงของป้า พอไปแลกข้าวมาแล้วดันเก็บไว้อีก เอามาแบ่งให้สองพี่น้องนิดเดียว

 

 
 คุยอะไรกันหรอ น้องแกล้งหลับอยู่นะ...
 
 
 แงๆ..ของแม่หนู หนูไม่ให้...
 
 
ไม่รู้ไม่ชี้ หนูงอลแร้ว...


วันต่อมาเซตะกับเซ็ตซึโกะไปเล่นข้างนอกกันอีก และไปหลมฝนที่หลุมหลบภัยร้างแห่งหนึ่ง เซ็ตซึโกะก็บ่นคิดถึงแม่ และไม่อยากกลับไปอยู่กับป้าแล้ว...เซตะจึงตัดสินใจว่าจะออกมาอยู่กับน้องกันสองคนที่หลุมหลบภัยแห่งร้างนี้แหละ..เขาจึงกลับไปขนของจากบ้านป้าของเขามาทั้งหมด...

 

 
คิดถึงแม่จัง แม่หนูไปไหน...
 
 
หลุมหลบภัยน่าอยู่...
 
 
 
 ทนไม่ไหวแร้วคับป้า ผมขอย้ายออก...
 

 

เมื่อมาอยู่กันเอง ตอนแรกๆทั้งสองก็มีความสุข(อีกแล้ว) เพราะไม่ต้องมีป้าใจร้ายมาคอยบ่น กลางวันทั้งสองก็ช่วยกันทำอาหารกินกันอย่างมีความสุข...กลางคืนไปดูหิ่งห้อยกัน...

 

 
น้องเก็บฟืนให้เองนะ...
 
 
ส่วนพี่สับแหลก...
 
 
อร่อยจัง ฝีมือพี่...
 
 
โอ้ว..หิ่งห้อย เยอะแยะมากเรย...
 

 

ตอนเช้าวันต่อมาเซ็ตซึโกะก็ไปเก็บซากหิ่งห้อยที่ตาย มาฝังใส่หลุมที่ขุดเอง เซตะมาเห็นและถามด้วยความสงสัย เซ็ตซึโกะก็บอกว่าคนตายแล้วต้องฝังเหมือนที่แม่ของพวกเขาถูกฝังในตอนแรก...ทำให้เซตะรู้ว่าน้องเขารู้ตั้งนานแล้วว่าแม่ตายแล้ว...เซตะช็อคมากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ และร้องออกมา...



 
หนูจะฝังศพให้คุณหิ่งห้อยค่ะ...
 
 
 
แงๆ...ร้องแร้ว...
 
 

หลายวันต่อมา อาหารเริ่มหมด ทั้งสองก้ลำบากไม่มีอะไรจะกิน ต้องไปขออาหารชาวบ้านแถวนั้น แต่ก็ไม่มีใครให้ เพราะคนอื่นก็เดือดร้อน เอาตัวเองไม่รอดอยู่เหมือนกัน...เซตะสงสารน้องไม่อยากให้น้องหิว และน้องก็ไม่สบายท้องเสียด้วย เขาจึงแอบไปขโมยพักที่ชาวบ้านปลูกไว้ แต่ก็ถูกจับได้ซะอีก เขาพยายามอธิบายและขอร้องว่าจะขออาหารไปให้น้องของเขาที่หิวโซ แต่ชาวบ้านก็ไม่สน และไล่ทุบเขาด้วยความโกรธ จนได้แผลไปทั้งตัวเลย...แต่ยังไม่พอแค่นั้น เซ็ตซึโกะตื่นขึ้นมากลางดึก ไม่เห็นพี่ชาย จึงออกมาเดินตามหา และก็มาเจอเซตะกำลังถูกชาวบ้านทุบอยู่พอดี เซ็ตซึโกะก็งง แต่เซตะนี่สิช็อคไปอีกรอบ โดนทุบยังไม่เท่าไหร่ แต่โดนน้องตัวเองมาเห็นว่าตัวเองเป็นขโมยนี่แหละที่เขาเจ็บใจมาก...หลังจากนั้นชาวบ้านคนนั้นก็พอเขาไปส่งตำรวจ แต่ตำรวจใจดีจึงปล่อยตัวเขาออกมา...เซตะเดินออกมาจากป้อมตำรวจมาเจอกับเซ็ตซึโกะที่มารออยู่ เขาก็เสียใจมาก และร้องไปอีกรอบหนึ่ง...

 

 
ไอเด็กเลว มาขโมยของคนอื่นเรอะ...แบบนี้ต้องพาส่งตำรวจ...
 
 
 สงสารเด็กเค้า ปล่อยเค้าไปเถอะคุณ...
 
 
แงๆ...ร้องอีกแร้ว...

 

 
พี่จ๋า ร้องทำไมหรอ...
 

หลังจากนั้นทั้งสองก็ใช้ชีวิตกันอย่างอดอยาก ไม่มีอะไรจะกิน เซ็ตซึโกะไม่สบายเริ่มเพ้อและตาลอยแล้ว ส่วนเซตะก็กลายเป็นโจรตัวจริง อาศัยจังหวะที่มีเครื่องบินมาทิ้งระเบิดและชาวบ้านหนีไปยังหลุมหลบภัย เข้าไปขโมยอาหารในบ้านเอากลับมาให้น้อง...

 

 
คุณตุ๊กตาจ๋า เมื่อไหร่พี่จะกลับมานะ...
 
 
ง่ำๆ...อดมาหลายวัน ต้องรีบเขมือบ... อ้าก...ติดคอ...
 
 
 
เอาน้องกินสิ...พี่อุส่าห์ไปขโมยมานะ...
 
 

วันต่อมาเซตะกลับมาพบเซ็ตซึโกะนอนสลบอยู่ เขาเป็นว่าอาการหนักมากแล้ว จึงพาไปให้หมอฉีดยา แต่หมอก็ไม่ฉีดยาให้และบอกว่า เซ็ตซึโกะไม่ได้เป็นโรคอะไร เพียงแค่ขาดสารอาหารเท่านั้น (และท้องเสียด้วย) แต่เขาก็ไม่มีปัญญาทำอะไรได้ ถึงกับขนาดต้องไปเก็บเศษน้ำแข็งที่พื้นมาให้น้องกินเลย...

 

 
หนนี้น้องแกล้งตาย...

 

 
ไหน มาให้หมอดูหน่อยสิ...

 

 

 
ท้องหนูสวยไม๊ค่ะหมอ...
 
 
 
กินน้ำแข็งไสกัน...
 

 

หลังจากนั้นเขาเข้าเมืองไปถอนเงินที่เหลืออยู่ของแม่ของเขา (ไม่รู้ทำไมไม่ยอมไปถอนมาตั้งแต่แรก) และก็ต้องพบกับข่าวร้ายว่าญี่ปุ่นยอมแพ้สงครามแล้ว (หรือจะเป็นข่าวดีเพราะจะได้ไม่ต้องคอยหลบเครื่องบินทิ้งระเบิดกันอีก...)...และเรือรบรวมทั้งเรือของพ่อของเขาก็ถูกยิงจมหมดแล้ว เขาจึงช็อคไปอีกครั้งที่ได้รู้ว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว...เขานำเงินที่ได้มาไปซื้ออาหารอย่างดีเอากลับไปให้น้อง...และเมื่อกลับมา ก็พบว่าเซ็ตซึโกะนั้นเพ้อไปแล้ว และได้ปั้นดินเป็นข้าวปั้นรอไว้ให้เขากิน...ตอนนี้เซ็ตซึโกะก็อาการหนักแล้ว กินอาหารที่เขาซื้อมาให้ไม่ได้ กินได้แค่แตงโมนิดเดียว...

 

 
แงๆ...ร้องอีกแร้ว...พ่อตายแร้ว...
 
 
พี่จ๋า กินข้าวปั้นเร็ว...หนูทำเองนะ...

 

 
น้องกินแตงโมหวานเจี๊ยบเร็ว...
 

 

เซตะก็นอนเฝ้าน้องเขาเขาทั้งคืน..............................................................จนเซ็ตซึโกะตายในคืนนั้นนั่นเอง...

 

 
หนนี้น้องตายจริงจ้า...
 
 

วันต่อมาเซตะก็ได้ไปขอถ่านชาวบ้านแถวนั้นมาเผื่อเผาศพเซ็ตซึโกะและเก็บเถ้ากระดูกไว้ในกล่องลูกกวาดของเซ็ตซึโกะ ส่วนวิญญาณของเซ็ตซึโกะก็ออกมาวิ่งเล่มอยู่หน้าหลุ่มหลบภัยนั้นอย่างมีความสุข...

 

 
ไปสู่ที่ชอบที่ชอบนะน้อง...
 
 
 
...อย่ามาหลอกหลอนกันเรย

 

 
ตายไม่ทันไร หนูกลับมาหลอนแร้วจ้า...ผีขายลูกชิ้น...
 
 
ผีเย็บผ้า...มาเย็บเสื้อให้พี่ค่ะ
 
 
ผีทหารหมวกกะละมัง...ทำความเคารพ...
 
 

และต่อม